Gece, ben yatağa girdiysem de uyku gözüme girmedi. Saat 01.30 gibi mutfaktaki televizyonu açıp TRT’nin son dakika haberini görünce duyduklarıma inanamadım. Bir nişan evi basılıp yaşlısı, bebeği, hamilesi ayırt edilmeden 44 kişi taranmıştı. Mardin‘in -ne acıdır ki-  ismi Bilge olan köyünde, cumhuriyet tarihinin en büyük vahşetlerinden biri yaşanmıştı. Tarih 2009’un 4 Mayısı..

Namaz kılan erkekleri, üç hamile kadını, henüz yedisine varmamış ufacık çocukları, evlilik hayalleri kuran damatla gelin adayını, üstelik her biriyle bir şekilde kan bağı olan onlarca insanı taramalı tüfeklerle öldürmek neyle izah edilebilir. Bu ne canavarlık, bu nasıl bir insansızlıktır. Aynı toprağın kucağından doğan bir ailenin diğer aileye yaptığını, ancak işgal döneminde düşman birlikleri yapmıştı bizim insanımıza.. Şimdi bizim insanımız, bizi katlediyor. Bir gönül sevdasına (!) bir töre sevdasına (!) bir dedikodu uğruna (!) 44 masum insanı acımasızca, vahşice katleden o insanları ne yapmalı, nasıl cezalandırmalı da zaten değer yargıları alt üst edilmiş olan bu toplumun bu olayla yaşadığı travmayı telafi etmeli…