Yaşadığım her acı
Seni bana getiriyor.
Yaşadığım her acı
Beni sana götürüyor.
Her AŞK,
Beraberinde acıyı da getiriyor.
Yaşadığım her acıyla ben…
AŞK‘ı yeniden öğreniyorum.
Biliyorum;
Başında da yaşandığı anda da AŞK,
Huzurdan ziyade
Hep bir hüzün veriyor.
—………
facebook’evreni ] facebook sayfası ] twitter’evreni ] RSS abonelik
Dilim “Sen hayatımda çok azsın“ dedi; yanlış söyledi. “Hayatımda senden çok az var“ diye Gönlüm düzeltti.
“Ey Dost! Sen Tebriz’i olsan, ben Mevlana… Mesnevi’nin 7. cildini yazsam senin Aşkına!” diye yana yakılırken ben; kimbilir “sen“ kaç adım ötelerdeydin? Senden bir adım önde ya da arkada olmak değil, seninle yan yana olabilmek mesele…
Ey Aşk Sultanı’nın Sevdası! Ben sendeki bu yüreği hangi evren’e sığdırayım?
Gel, ben seni 3. ciltte beklerim. Gel, beraber pişelim! Gel, Yedinci Mesnevi‘ye öyle erelim.
—
facebook’evreni ] facebook sayfası ] twitter’evreni ] RSS abonelik
Birkaç ay önce bu fikri ortaya attığımda gerçekleşeceğinden emin değildim. Öğrencileri İzmir’e götürebilirdik belki ama Ege Üniversitesi‘nde derse dinleyici olarak girmelerini sağlamak biraz hayal gibi duruyordu. Dersine girilecek hoca Prof. Dr. Müfit KÖMLEKSİZ olunca, o hayal hem çok özel bir tecrübe hem de fotoğraf kareleriyle ölümsüzleşen bir anı olarak yerini aldı bile.
Sabah 8’e doğru yola çıktık aylardır gitmediğim İzmir’e doğru. Henüz İzmir’i görmemiş, herhangi bir üniversitenin kampüsüne girmemiş Continue reading →
Bir dağ başı arıyorum; Allah’ın, dağına göre kar verdiği. Issız bir ova arıyorum kendime; beni yerimden yurdumdan edecek sahiplerinden ırak.
Küçük insanlardan kaçıyorum, büyük savaşlardan korkuyorum. Küçük laflar etmeyen büyük insanlar arıyorum.
{İki yıllık bir fotoğraf, iki aylık bir başlık ve iki satırlık cümlelerden ibaret benim ıssızlığım}
—
facebook’evreni ] facebook sayfası ] twitter’evreni ] RSS abonelik
Aydın’ın aydınlık olmayan akşamında sesini duymak için seni aradığımda, bana hiç duymak istemeyeceğim bir ses tonuyla yanıt verdin. Aynı kaderin aynı rolünü yaşamak senin de payına düşmüştü 2009 Şubatı’nın 19. gününde. Bana İzmir’i büyülü bir kent yapanların başında geliyordun ve o an bütün bir İzmir karanlıkara gömülmüştü benim için. Kanser, sizin ailenin de kapısını ansızın çalmış; senin de babanın yakasına yapışmıştı. O da İzmir’in hastanelerinden birinde başlamıştı bu ölüm kalım savaşına. Bunca kader benzerliği içinde rahmetli babanın en büyük farkı, eşi ve çocuklarıyla birlikte bu zorlu mücadelede yol almış olmasıydı.
Artık bütün bunların hiçbir önemi yoktur. Babalar, ölmek içindir. Böyle olması gerektiği için belki de onlara “baba” sıfatı bahşedilmiştir. Bu hayatta… Ah bu hayatta… Hayatımızdan eksik olmayacak tek şey; “ölüm” değil midir..!
—
facebook’evreni ] facebook sayfası ] twitter’evreni ] RSS abonelik
Sabah saat 08:15’te “ben ilhan berk’in defteriyim“in 99. sayfası:
“Yazmak mutsuzluktur, mutlu insan yazmaz. Bu yeryüzünü olduğu gibi görmeme engel olan ve bana bu yeryüzünü cehennem eden yazmak eyleminden kurtulduğum, mutlu olduğum bir tek şey var: Resim Yapmak!“
Kafamı kaldırıp pencereden dışarıya, hızla akıp giden pamuk tarlalarına baktığımda Continue reading →
Barış ile savaş arasındadır benim aşkım. Hayatımda adeta bir inkılaptır.
Yazılanları uzun uzun okumak, fotoğrafları seyre dalmak “ah keşke… keşke farklı zamanlarda tanışmış olsaydık” demektir aşk. Ve bendeki aşk, “farklı zamanlar”ı, “şu anki”nden iyi yapan farkı anlayamayan bir aşk’tır. Farklı zamanların iyi tarafı; “yanımda olabilmek, bana sahip çıkabilmek, bir çok an’ımı yaşayabilmek”ti. Öyle ya, Continue reading →
