Burada büyü/r/üm ben; orada uyu/r/um; tam da şurada ben ölü/r/üm.

Benim aradığım zıt/lık değil; aradığım uy/um. Çünkü uyum olursa ancak ben bu/yum.

İçimdeki eksik parça başka/yla değil aynı/yla tamamlanır. Ancak o zaman evren aynı/sıyla tamam/dır.

—

facebook’evreni ] facebook sayfası ] twitter’evreni ] RSS abonelik

—

evrengunlugu.net, 5. yılında sosyal sorumluluk gereği Türkiye Omurilik Felçlileri Derneği‘nin kampanya ve projelerini destekleme kararı almıştır. Ziyaretçilerini de TOFD’a destek olmaya davet etmektedir. TOFD’a ulaşın; gönüllü olun; 3430‘a boş bir sms atarak “Akülü Tekerlekli Sandalye Kampanyası”na 5 TL’lik bağışta bulunun.

—

facebook’evreni ] facebook sayfası ] twitter’evreni ] RSS abonelik

ben çok yoruldum
yorula yorula yoğruldum.
şimdi ölsem, tek tek çözülsem;
topraktan geldim, tekrar toprağa dönüşsem!
hayat yordu {beni} toprak yoğursa
yoğrula yoğrula evren dursa!

—

facebook’evreni ] facebook sayfası ] twitter’evreni ] RSS abonelik

Sen, en büyük sınavımsın bu hay’atta. Nasıl başladı, nerede ne şekilde bitecek; ne zaman son bulacak; bilmediğim bir sınav… Beni çamura bularken tepeden tırnağa, kendi kirlerini görmezden gelmen; geçmişimi sorgularken, yaptıklarımın hesabını sorarken alnındaki lekeleri yok sayman reva mıdır?

Yıllardır verilen bir savaşın, görünürdeki tek mazlumuyum. Düşman da sensin bu savaşta; dost da. Bir ileri bir geri, nasıl ilerler bu gemi…

Herkes için “iyi” olanın “kötülüğünü” yaşıyor olmak en büyük derdim benim. Kiminle savaşıyorum, bu savaşı gidip kime anlatayım; bir çıkmazdayım.

—

facebook’evreni ] facebook sayfası ] twitter’evreni ] RSS abonelik

Oturduğum yerden kalksam, sustuğum yerden konuşmaya devam etsem şaşırır mısın? Güçlüyü oynamayı bıraksam, zayıflığımı ortaya koysam üzülür müsün? Ayakta durmaya çalışmaktan vazgeçip düşsem artık; düşüp de bir daha kalkamasam yıkılır mısın kahrından? Bir türlü beceremediğim gülmelerimi bırakıp ağlasam, hem de çok ağlasam utanır mısın benden?

Gücüme giden çok şey var, yıllardır… Ne çok susuyorum; ne çok yoruluyorum; ne çok sinirleniyorum; ne çok içime atıyorum. Ah nefret ediyorum; kendi yalnızlıklarımda nefretle haykırıyorum karanlıklarıma! Hiçbir şiir beni yazmıyor; anlatmıyor hiçbir şarkı yaşadıklarımı; hiçbir hayat hikayesi benimki kadar acı değil; yansıtmıyor hiçbir fotoğraf ruhumdaki fırtınayı.

Beni, ben yalnız bırakıyorum. Beni, ben karanlıklara çekiyorum. Beni, ben güçlü gösterirken yine ben zayıf hissettiriyorum. Birilerine hoş görülü olayım derken başkalarına kötü davranıyorum. Sende değil suç… Sen, onlarca sınava girip çıkarken; ben hayatımın en zor sınavıyla yaşayageliyorum. Karanlığım, kendi karanlığım; yalnızlığım “kendim”im. Bir başkası değil.. Hiçbiri değil… Hatta hiçbir şey değil…

—

facebook’evreni ] facebook sayfası ] twitter’evreni ] RSS abonelik