Yazdığım her yazı, her okuyanda ayrı ayrı yeniden yorumlanıp yazılıyor. Okuduğum her yazı da bende bambaşka alt metinler açıyor. Çoğunlukla okurken veya yazdığımız yazılar okunurken metnin kendisine odaklandığımızı sanırız; kelimelere, cümlelere, yazarın bakış açısına… Oysa okuma dediğimiz şey, zihnin görünmez bir sahne kurmasıyla başlıyor. Her okur, o sahnede kendi geçmişini, duygularını ve merakını da işin içine katıyor. Bu sebeple okuma, yalnızca “anlama” süreci değil; aynı zamanda yeniden kurma, dönüştürme ve yeni bir şey üretme süreci. İşte yaratıcı okuma tam da burada devreye giriyor: Okumayı bir eyleme dönüştüren, okuru metnin ortağı hâline getiren bir yaklaşım. Yazının devamını Medium’daki sayfamdan okuyabilirsiniz.

Yaşarken bizzat dinleyebildiğim, aynı havayı soluyabildiğim edebiyatçılardan biriydi Mario Levi. İFSAK’ta 2019 yılında düzenlenen edebiyat söyleşisinde en önden tanıklık etmiştim sözlerine. O günden itibaren yaratıcı yazarlık eğitimlerine katılmayı çok istemiş ama hep ertelemek zorunda kalmıştım. Sonrası malum. Türk edebiyatında yeri doldurulamaz bir boşluk… Yazının devamını Medium’daki sayfamdan okuyabilirsiniz.

Dünya açlıkla, savaşlarla, susuzlukla sınanırken, Instagram sanki başka bir dünyadan peri masalı anlatırken, video dışındaki içerikler o kadar da ilgi görmezken üç — beş kişi belki okur diyerek ısrarla yazmaya niçin devam ediyoruz? Öyle ki internetin, vakit öldürmek için yazılan blog yazısına da ihtiyacı yok. En azından biz, bunun farkındayız. Yazının devamını Medium’daki sayfamdan okuyabilirsiniz.