Yıllardır dizüstü bilgisayarımda yazıyorum. Oysa, kâğıt kalemi elime alıp uzun uzun yazmak en büyük tutkumdu. Ta ki bilgisayar hayatıma girene kadar. Klavyeye alıştığımdan beri, inci gibi yazım bozuldu. Bu bozulma yazı stilimle sınırlı kalmadı, klavyeyle (hatta bazıları konuşarak yazdırıyor) yazmak, beynimin üretkenlik kısmıyla elim arasındaki bağı da zayıflattı. Tabii bu apayrı bir yazı konusu. Düzenli yazmak için kullandığım altı yöntemin ayrıntılarını Medium’daki yazımda okuyabilirsiniz.

Editörlerin, yazarların, içerik üreticilerin LinkedIn’da vb. platformlarda sıklıkla karşısına çıkan ilanların başında gelmeye başladı “Gönüllü içerik yazarı arıyoruz” benzeri ilanlar. İlk bakışta masum, hatta iyi niyetli gibi görünen bu çağrılar, aslında dijital ekonominin ve içerik ekosisteminin temel prensiplerine aykırı; ahlaki açıdan da sorunlu. Gönüllü yazarlık sorununa değindiğim Medium’daki yazımı buradan okuyabilirsiniz.

Yazmak sadece sözcükleri yan yana dizmekten ibaret değil; aynı zamanda bir direniş, bir keşif yolculuğu. Zamanın kıymetini bilerek, hataları sahiplenerek ve kendi sesimizi bulma kararlılığıyla bu yolculuğa çıktığımızda fark yaratan işler üretebiliriz. Bugün bir editör, bir Türk Dili ve Edebiyatı mezunu, 25 yılı devirmiş bir blog yazarı olarak üretken ve sürdürülebilir bir yazarlık pratiğine dair deneyimlerimi Medium’daki yazımda özetlemeye çalıştım.

Koronavirüs salgınıyla sık kullandığımız ifadelerden biri “sosyal mesafe”. Dilimize hızlı giren kelime veya kalıpların doğru olup olmadığı üzerinde çoğunlukla düşünmeyiz. Üstelik “sosyal mesafe”, kendi başına oldukça masum görünen iki kelimeden oluştuğu için ifade edilmek istenen şeyi doğru karşılayıp karşılamadığına dair ufacık bir şüphemiz dahi olmadı. Oysa, kastettiğimiz asıl şey “fiziki mesafe” olabilir mi? Bu sorunun cevabını Medium’daki yazımda ayrıntılarıyla yazdım.