Monthly Archives

Ocak 2009

e-günlük

Ziya’nın Yemini, Ücretli’nin İkilemi

16 Ocak itibariyle Ziya, Kütahya semalarını Vatan-Millet Uğruna Canını Feda Etmek adına and içti. O esnada Safiye Sultan gözyaşlarını tutamıyordu. İnsanoğlunun hayatındaki tarihi anlardan birine tanıklık edenlerin arasında Hüss de dahil bizim ailenin bütün fertleri vardı. Bense Cuma günü 9. sınıflarda yazılı yapmak zorunda kaldığım için ve birkaç başka sebepten dolayı Kütahya’ya gidemedim. Haftasonu Ziya ile internetin uzakları yakın eden teknolojik imkanı sayesinde webcamda hasret giderdik, telefonlaştık.

Cuma akşamüzeri birden bastıran yağmurun altında muhtarlık- postahane arasında sıçana dönerken hemen ertesi gün pırıl pırıl bir Aydın sabahına gözlerimi açtım. Oysa 7 saatlik mesafede Kütahya’da kar yağıyor; hayatında ilk defa kar gören Hüss sevincinden çıldırıyordu. Öyle ki haftalar öncesinden plan programı yapılan Ziya’nın yemin töreninde kar oynamanın hayalini kuran Hüss, Safiye Sultan’a bere ve atkı bile ördürmüştü.

Eğitim-öğretim yılının ilk döneminin son Devamını Okuyun

e-günlük

Ben Öğretmenim, Sessizce Ölmemeliyim

Yemin töreninden sonra Mutlu, dağıtım iznine geldi. Sadece gelmekle kalmadı; akşam bizdeydi. “Acemi birliğinde internet kafemiz vardı ama başından kalkması zor gelir diye internete girmiyordum” dedi. Öyle de yaptı. “Eeee ilk gün nasıldı, Aydınlı arkadaşın var mıydı, eğitimler ağır mıydı”dan sonrasında Mutlu’yu benim bilgisayarda facebook’un içinde kaybettim :) Perşembe günü vatani görevini yeni yerinde yapmak üzere Kars Sarıkamış‘a gidecek. Google’dan Sarıkamış’a ait ne kadar fotoğraf varsa, facebook’ta Mutlu’nun birliğiyle ilgili kaç tane grup varsa hepsine tek tek bakıldı.

Mutlu’yla geçirdiğim vakit, pazar günü Akşam gazetesinin 3. sayfasında çok az bir yer kaplayan “Emekli öğretmen evinde intihar etti” haberinin etkisinden beni kurtarmaya yetmemişti. Bugün okul dönüşü yolda sürekli o haberin -daha doğrusu intihar eden öğretmenin yaşadığı durumun- vehametini sorguladım durdum.

Hafta sonu tatilinde bile ben öğrencilerimi özlüyorum. Onlarla derste ya da teneffüste vakit geçirmeye doyamıyorum. Hiçbir ders arası ince belli bardaktaki çayımı bitirmeyi başaramadım. Curcuna, koşuşturma ve bitmek tükenmek bilmeyen bir enerji içinde 6 saati nasıl tüketiyoruz anlamıyorum. İnsan 1 dakika boş kalamaz mı? Eminim intihar eden o emekli öğretmen de mesleğini icra ederken öğrencilerden dolayı başını kaşıyacak vakit bulamıyordu. Şüphesiz soru soran, sohbet etmek için bahane uyduran bir sürü öğrencisi etrafından eksik olmuyordu. Üstelik kolon kanseriyle de boğuşuyordu o öğretmen. Psikolojik rahatsızlıklarına yenik düşüp evinde bir başına intihar etmişti. Bütün o karmaşa, bütün o öğrenci cıvıltıları, bitmeyen yazılı soruları son bulmuştu. O öğrenciler bugün nerededir acaba? Neler hissetmişlerdir öğretmenlerinin ölüm haberini duyunca. Öğretmenlik, okulda olunduğu müddetçe yaşayan bir olgu muydu sadece? Okul bitince öğretmen ve öğrencinin de birbiriyle işi bitiyor muydu? Ölüm geldiğinde onca emek, onca paylaşım unutulup gidiyor muydu?

e-günlük

Arkama Dönüp Bakıyorum da

Arkama dönüp bakıyorum da

ne çok ses kesilmiş,

ne çok görüntü kaybolmuş,

ne çok insan ölmüş / doğmuş / kaybolmuş,

ne çok giden / gelen / inadına kalan olmuş,

ne çok küslükler, barışmalar yaşanmış.

Arkama dönüp bakıyorum da göreceli bir ömürden ne çok yol geride kalmış, kendine yeni yollar eklemiş.

……

2009’un ilk haftalarında e-vren günlüğü’ne yakışmayan bir “hareketsizlik” oldu; ben de herkes gibi rahatsız oldum bu durumdan. 173 mesajın cevaplarını vermeden önce “ses” vermeyi daha uygun buldum. Ocak 2009’un ilk MisAfiR KaLeMinin sayfa hazırlıkları, “fotoğrafhikayeleri”nin bir düzen teşkil etmesi için çalışmalar ve yazılarda kullanılacak fotoğrafların “bıyıksız olanları” için arşiv taramaları vs derken e-vren günlüğü 2008 yıllığı da son şeklini almak üzere :) Biraz psikoloji, az matematik çokça edebiyatla dolu günlerim hiç olmadığı kadar “gazetelerin kitap ekleri” ile geçiyor. Yeni özelliklerini keşfederek heyecana kapıldığım Canon 450D ile fotoğrafa biraz daha fazla eğildim 2009’un ilk günleri.

Bir de unutmadan not etmekte fayda var: TTNET’in Evren’e yaptığı, e-vren günlüğü’ne yansıttığı problem ALEM FM’de takılıp kalınca ve bugün soruna kökten çözüm bulununca bunca sessizlik “inşallah” son sessizlik oldu.

Bir de tuhaflıklar var ki bütün bir hafta onları da düşünmekle meşgul oldum. Hem elindeki listede ismini hem bilgisayarının ekranında fotoğraflarını gördüğü insanın bir bahaneyle de olsa sesini duyma merakıyla amatörce uydurulmuş bir bahane” ile çalan telefonum; bir blogger için kriterlerimizde esneklik yapalım babında gelen elektronik posta… Bazen cumhurbaşkanı olasım geliyor, sık sık Uğur Dündar ama en çok da Blogger olarak kalmak istiyorum. Çünkü yaşasın Özgürlük :)

e-günlük

Yılın İlk Değişimi

2009’un ilk günü… Kendi kendime uyanarak güne başlayacağım diye umut bağladığım 1 Ocak Perşembe sabahına Hüss‘ün amca kalk, babam bilgisayardan bir şey istiyorsesiyle gözlerimi açtım :)

Biraz blog, biraz msn, biraz ders vesaire derken beni mutlu eden ilk haberi aldım: Devamını Okuyun

e-günlük

Sen Bir Bahanesin Yeni Yıl

Az uyuyup, çok çalıştığım haftaların (olayların) arasında 1 günlük yılbaşı tatili büyük bir nimetti benim için. Okul yok, konu hazırlığı yok, dershane yok, o yok, bu yok. Bomboş bir perşembe :)

İlk 6 ayını askerde geçirdiğim 2008’in değerlendirmesini ayrı bir yazıyla görsel hafıza eşliğinde önümüzdeki günlerde yapacağım. Eski yılın son günü ve yeni yılın ilk saatleri e-vren dünyası’nda nasıl yaşanmış; bunları not etmek istedim. Sonra da uyuyacağım; saat 01:49 ve çok uykum geldi :)

Dersimin olduğu sınıflarda öğrencilerimle tek tek öpüştüm, birbirimizin yeni yılını kutladık. Talepleri doğrultusunda iki sınıfımla hediye çekilişi yapmıştık; hediyeleri 2 ocak Cuma günü derste vermek üzere sözleşip evin yolunu tuttum.

Yılbaşı atmosferini yerinde yaşamak üzere Aydın’ın bulvarına attım kendimi. Önünden geçtiğim kuruyemişçiler ve büyük marketler hınca hınç doluydu. İşten çıkanlar, bir yere yetişme telaşında olanlar, alışverişini tamamlama gayreti içerisinde olanlar, son saatlere rağmen hediye almaya çalışanlar vesaire. Işıklandırılmış bulvar ağaçlarının ve süslenmiş mağaza vitrinlerinin önünden geçerken Devamını Okuyun