Tek başına ayak bastın bu şehre. Ne sen vardın, ne ben ne de diğerleri..
Yine bir başına ayrıldın bu şehirden… Ne sen kaldın, ne ben ne de diğerleri…
Kendi masalımızda kendimizden çok başkaları yer aldı. Zor bir  roldü bizimkisi. Durup durup dinlenmek gerekti. En iyi yaptığım şey susmaktı, seninse şikayet etmek.
Birgün, başka birileri ağzını açınca senin ve benim masalımız üzerine, tek başına dönmek zorunda kaldın geldiğin yere.
Ardından bakacak, el sallayacak, ağlayacak tek bir yürek, tek bir masal kahramanı bırakamadan,

gittin…

İşte en zoru bu rolü oynamak oldu senin için… Her şey yalan oldu, kocaman bir dert derman buldu. Ben yaşamaya da, yazmaya da devam ediyorum. İçinde son kez “sen” olan cümlelerimle…
Bir kızıl sevda masalının tek kahramanı benmişim…

Yorum dışı iletişim: evrengunlugu [et] gmail.com