CÜPPELİ ve KEPLİ FOTOĞRAFLARIMIZI ÇEKİLDİK, SIRADA ?

Andaç yazısı yazayım derken üzüntülere gark olduğum cumartesi günüm, kepli fotoğraflarımızı çeken bayanın 1 saate yakın süren neşeli çekimi sonucu öyle güzel bir hal aldı ki…

Hikmet’im de ” cüppeli fotoğraf çekilmeye gidince moralin düzelir.” demişti. Hakikaten ilaç gibi geldi. Bir gün o kıyafeti giyecek olmak, bana çok uzak görünürdü. 

İLK FOTOĞAFLAR SEMİH’TEN, YA BENİMKİLER ?

Şimdi “nerede senin kepli fotoğrafların?” diyebilirsiniz. Canım arkadaşım Semih‘in fotoğrafını koydum, benimkini belki sonra paylaşırım :) Sıramızı beklerken stüdyoda aynadan kendimizi çekmeyi ihmal etmediğim gibi, bol bol kepli fotoğraflarımızı da çektim kişisel makinamla. Eve gelip bilgisayara yükleyince annemle ikimiz çok duygulandık. Gerçekten çok güzel bir duyguymuş. 

Bu gün beni mutlu eden bir başka durum daha var ki, içim içime sığmıyor. Canım abim 22 gündür bizden uzakta olduğu UMRE‘den dönüyor. Dakikalar kaldı, az sonra onu karşılamaya gideceğiz. Hüss babasına, biz de abimize kavuşuyoruz :)

“Birlikte yaşanan dört yıllık tecrübeyi cümlelere dökmenin vakti gelmedi mi artık” deyip, mezuniyet andacı için kolları sıvadık.

BAŞLADIK ZORLANMAYA, HÜZÜNLENMEYE…

En zoru bu olsa gerek. Her şeyini paylaştığın, birlikte gülüp ağladığın, canın kadar sevdiğin arkadaşlarına son sözlerini yazmak… Bilgisayarın başına oturup oturup kalkıyorum. Bir ömür boyu saklanacak mezuniyet andacında arkadaşlarımın sayfasına eklenecek “son sözlerimi” yazarken, acı çekiyorum. Çünkü ben bu maceranın hiç mi hiç bitmesini istemiyorum…

Bu gün, kepli fotoğraflarımızı çekilmeye gideceğiz fotoğrafçıya. Objektife bakarken “gülümse” diyecek fotoğrafçı. Gülümse, bir daha hiç geri gelmeyecek günlerinden arta kalan bir anı olarak…