e-vreniyyat

Bırak, Yarım Kalsın Cümlem

yunusevren_evrenloj

Hep bir adım ötede durdun bana… Susmakla, bakmakla yetindin… Beni de buna alıştırdın… Ve sen yarım kalan bir cümlem oldun. Tamamlamaya hiç cesaret edemediğim yarım bir cümle…

BIRAK YARIM KALSIN CÜMLEM…

İlk defa “haydi tamamla cümleni” dedin bana. Oysa biliyordun ki susmuştum. Kesilmişti bakışlarım ve durmuştu kalp atışlarım.

Yürünmeyen yollardan yürüdük, basılmayan taşlara bastık. Ve seninle aynı yağmurun altında ıslandık. Kol kola yürüdük ama göz göze gelemedik. Yanımızdan geçenlerle, yanından geçip gittiklerimize baktık. Onca yolu tek bir söz etmeden harcadık.

Yağmur dineli henüz bir kaç dakika oldu; kurumadı bile ıslananlar. Kokun sinmişti üzerime de, senden kalan hiçbir şey olmamıştı bana.

Şimdi yoksun, uzaksın, başka gözlerde başka yüreklerde misafirsin. Bu hayattan çıktın; bu hayata giremeden. Ne tuhaf… Herkesin bir cümlesi var, tamamlanmayı bekleyen.

*Fotoğraf: Kasım ’05 Aydın / Teşekkürler EFE

Bu yazı, ilk blogcu.com’da yayımlandıktan sonra buraya taşındı.

Bu yazılarım da hoşunuza gidebilir

Yorum yapılmamış

Bir Cevap Yazın