Bu sabah Aydın’da deprem olmuş. Olmuş diyorum çünkü o esnada servisle okula gidiyordum. İşin ilginç tarafı depremden Aydınlılardan çok Aydın dışında yaşayanların haberdar olması :) Geçmiş olsun telefon ve mesajlarına şaşkın ifadelerle cevap vermek tuhaftı. Aksi de olabilirdi; yer altı, enerjisini fazla biriktirmeden boşalttı demek ki. Çok şükür…

Bu haftayı da bitirdik tatil rehavetiyle. Cuma akşamını diksiyon kursuyla renklendirme vakti şimdi :)

{Ağustos ‘09 MisAfiR KaLeM Yazısıdır.}

Beynimize kazınmış seslerden biri; ”Orada biri var mı? Sesi mi duyan var mı?” On iki yaşındaydım, zifiri karanlıkta sokağa çıkıp binaya baktığımızda. Anne yatağımı sallama deyip, uyumaya devam etmiştim kapımız tekme ve yumruklarla çalınana kadar. Üçüncü katta oturduğumuz için, üst katlardan her inen kapımızı çalıp geçmişti. Annem “haydi kalk biraz dışarı çıkalım” dediğinde; ”aklını mı oynattın gecenin bir vakti ne işimiz var sokakta!” diye çıkışmıştım.

Yaz günü içim ürpermişti park duvarının üstünde otururken. ”Şiddeti kaç acaba?” cümlesini ilk duyduğumda {Devamını oku}