Browsing Tag

aydın

e-günlük, VideoBlog

[Vlog] Dijital Çeyizim ve Gökhan Kırdar Sürprizi

Yeğenim Zeynep’le Adnan Menderes Havalimanı hatırası

Ailemizi ilgilendiren beklenmedik bir gelişme olunca ani bir kararla Çarşamba akşamı Aydın‘a gittim. Ana ocağına içimizi burkan bir gelişmeden dolayı gitmiş de olsam bir arada keyifli üç gün geçirdik; ailecek iftar sofrasında buluştuk. Yeğenlerim Hüss ve Zeynep‘i kucakladım; ayak üstü de olsa Harun‘u gördüm. Çocukluğumun geçtiği yan balkonda yıllar sonra doya doya oturmanın tadını çıkardım; balkon deyip geçmedim, o balkona dair çocuk anılarımı gözümde canlandırdım. Hatta Alperen‘le balkonda uzun bir aradan sonra sohbet ettik. Şimdiki binalar henüz yapılmamıştı ve küçüklüğümüzde Alperen’le balkondaki divanın üzerine oturur İzmir-Denizli yolundan geçen arabaları sayardık; genelde en güzel arabalar ona denk gelirdi. Devamını Okuyun

e-günlük, Sesli Yazılar

Özgürlük, onu hayal etmekle başlar

Untitled design

“Her zaman hayatınızda yapmış olduklarınızdan beslenin.” diyordu Barış Kuyucu. Aldım, not ettim. Spikerlik eğitiminin ikinci dersi için bizimleydi. Hayatıma dair yine bazı sorgulamaları yaptığım gün bu cümleleri sarf etti. Yorgun bir beden ve gergin bir ruh haliyle kulak kesildim: Yüzde doksan dokuzunu iyi yaptığımız bir şeyin eksik kalan yüzde 1’lik kısmına odaklanıp niçin üzülüp duruyoruz? diye soruyordu. Devamını Okuyun

e-günlük, Sesli Yazılar

Google’a Sorulan Tuhaf Sorular

google

Yazının başlığını ‘Google’a sordular, beni böyle buldular’ şeklinde güncelleyebilirim ama hemen konuya girmek istiyorum.

e-vren günlüğü’ne 2014 yılı boyunca Google’da hangi aramalar yapılarak gelindiğine baktım. Anahtar kelimelerin yanında her zamanki gibi Google amcaya doğrudan soru soranlar vardı ki bunlardan dikkatimi çeken 10 tanesine bu yazımda yer vermek istedim.

İşte, 2014’te bazılarınızın yolunu bu bloga düşüren o tuhaf sorular: Devamını Okuyun

Röportaj / Söyleşi

Fotoğrafçı Aylin Mersinlioğlu Söyleşisi

Aylin Mersinlioğlu

Aylin Mersinlioğlu

Aydın’da yolu bir şekilde fotoğrafla kesişen hemen herkes onu Aylin Çelik olarak tanıdı. Fotoğraf kariyerinde beş yılda geldiği noktada o artık Aylin Çelik olarak bir markaydı. Ancak sosyal medyada herkesin gözü önünde yaşanan olaylar daha tam anlaşılamadan o, yoluna Aylin Mersinlioğlu olarak devam etmeye başladı.

Aydın’a geldiğimde kendisiyle söyleşi yapmak istediğimi belirttiğimde her zamanki gibi yine içten bir şekilde benimle konuşan Aylin, ricamı geri çevirmedi. Tek isteği söyleşinin resmi bir hava içerisinde gerçekleşmemesiydi, öyle ki söyleşinin sohbet havasında gerçekleşmesi isteğini birkaç defa yineledi. Devamını Okuyun

e-günlük, e-vreniyyat

Her Savaş Kendi Meydanına göre Büyüktür!

Büyüdükçe dertleri de büyüyen canım Aydın ; kendi de dertleri de daha büyük İstanbul beni bekler. Her savaş kendi meydanına göre büyüktür.

Bazı kitapları okumaya ‘hediye edilmedikçe’ sıra gelmiyor. Bu yolculuktaki son dakika arkadaşım ‘Ustam ve Ben’ ;) Bizim Turunculara (Ziya ve Deniz’e)  teşekkür ederim.

Bu, uzun yolculuğumun en korktuğum kısmını atlattığımın resmidir; çok şükür ;)

e-vreniyyat

Sen Bilirsin Neydi Oranın Adı?

bu kadar çok susuyorsam

Bu kadar çok susuyorsam İstanbul’u biriktirdiğimdendir.

Bazen yazmamak bazı şeyleri kendime saklıyorum demektir.

Bunu dalgın ama hızlı adımlarla rektörlük binasından (1) içeri girerken de düşünmüştüm. Tüm dalgınlığım güvenlik görevlisinin sesiyle dağılmıştı. “Bu yaşta bu kadar kara kara ne düşünüyorsun!”

Benim o dalgınlığımdan ve güvenliğin ağabeyvari ikazından çok yıllar önce; TRT 3’ün hâlâ heyecanını yaşadığımız dönemler. Yatak odasına bile 37 ekran siyah beyaz Philips televizyonu (2) koyan babam, misafir geldiğinde -hatta gelmeden- oturma odasındaki 55 ekran renkli televizyonu kapatırdı. ‘Televizyon sohbeti engelliyor’ derdi; hoş sohbeti çok severdi. (3)

O da çok susan ve belki de Denizli’yi, Aydın’ı, Viyana’yı (4) içinde biriktiren biriydi. Fırsatım olmadı bunları konuşmaya; zaten vakitte yoktu.

Blogda yazmadığım zaman gerçekten yazmıyorum sanıyor insan. Bir defterim var, sonra gönül satırım var sonsuz; zihnimin ya da gönlümün derinliklerine yazıyorum (dur belki); olamaz mı? Ama bir sözlüğüm yok mesela. Babam ölmeye yakın Almanca – Türkçe sözlüğünün (5) arasına gizli gizli yazmış. Vefat ettikten sonra fark ettik. 3 gün görebildik zaten babamı; hiç konuşamadan 3. gün öldü. Oysa o sözlükte bas bas bağırmış!

Şimdi ben babamın hiç seyretmediği Kanal D’de hayat bir ömür neşe içinde geçecekmiş duygusunu uyandıran reklamlar varken televizyonu kapattım. Kapattım da… hani sohbetlerine doyamadığı dostları babamın? (6)

Çekilmeyen bir fotoğraf varsa o da babamınkidir. Fotoğrafını çekemeyeceğim tek insan. Olsa çeker miydim? Çekerdim, hem de İstanbul’da! Muhtemelen o da büyük bir heyecanla benim arkamdan Safiye Sultan’ı da alır İstanbul’a gelirdi. Sahi babam İstanbul’u hiç görmüş müydü? Avrupa görmüş adam… Elbet İstanbul’a da yolu düşmüştür. (7)

Denizli’yi Aydın’dan çok severdi; köyü (8) ise hepsinden daha çok! Hayali hepimizi evlendirip barklandırıp oraya yerleşmekti. İster miydik? Annem için istemezdik sanırım; bizim memleketimiz doğup büyüdüğümüz Aydın olmuş. Ama şimdi hatta 19 yıldır orada babam, en küçük çocukları olarak anasının babasının yanında yatıyor. (9)

Adnan Menderes Bulvarı’ndan (10) Bey Camii’ne doğru çıkarken sağ taraftayız. Hem güneşli hem de tenha diye her zaman bulvarın o tarafından giderim. Ama sevdiğim her şey karşı taraftadır; aslında kaçtıklarım da… İşte korktuklarından kaçarken sevdiklerinden de uzak kalıyorsun. Tam da bunları konuşuyorduk.

Bir beyin takımına ihtiyacı var her insanın diye hemfikir olduğumuzda İstanbul’un en çekilmez noktalarındaydık. Metro, metrobüs, otobüs keşmekeşinin ortasında Şirinevler’in göbeğinde konuştuk her şeyi: Çok kalabalık her yer ama çok yalnız yüreklerimiz.

(1) Adnan Menderes Ü. Rektörlük Binası; yıl 2006
(2) Philips, bizim ilk tekevizyonumuzdu. Renklisini ve daha büyüğünü alınca Philips yatak odasına taşındı. Annemin koyu kahverengi ceyiz sandığının üzerinde dururdu.
(3) Misafir yokken babam hep futbol maçlarını seyrederdi; hatta sabahlara kadar ne kadar spor programı varsa hepsini takip ederdi. O yüzden yatak odasına da televizyon koyulmasına sevinmiştim. Çünkü ben futboldan çok sıkılırdım. Ama şimdi televizyonda özellikle futbol veya basketbol maçlarını açıyorum. Çok ilginç ama sesi uykumu açıyor ve fotoğraf veya yazıyla meşgulken daha üretken oluyorum. Okan Bayülgen’in programları da aynı etkiyi yapıyor bende. Bunu ayrıca bir yazıda uzun uzadıya yazmam gerek.
(4) Viyana diye genelledim; aslında babam Avusturya’da çalıştığı dönemler Dornbirn ve Bregenz’de durmuş. Ama annem oraya gittiğinde Viyana’yı çok gezmişler; sürekli anlatır. Hatta ben de oradayım; annem bana hamile, doğdum doğacağım yani burnu karnında gezmiş oraları. Fotoğraflarımız bile var.
(5) Sözlüğü hâlâ saklıyoruz, çok kalın. Babam öldükten sonra birkaç parça eşyasıyla birlikte verilmişti. Arasında hastalığının en kötü dönemine dair notlar olduğunu kimse tahmin edememiş herhalde. Sözlüğün yanında kasketi de vardı; bir ara takıyordum. Son günlerinde (son günleri dediysem topu topu 3 gün) giydiği yeşil renkli alt üst takım eşofmanını da az giymedim. Şimdi metrobüste yaşlı teyzelerin sorduğu atkım var, babamdan hatıra kalıp kullandığım. Beyaz yeleği de bende, piposu, pantolon askıları vs.
(6) Aslında o cümleyi birilerine taş atma amacıyla yazmadım. Babam misafirperver, dost canlısı biriydi. O öldüğünden beri o insanlar ortadan kayboldu, 19 yıl önce de garipserdim bu durumu. Biz de mi ölünce dostlar hiç yokmuşçasına… neyse..
(7) Babam, İstanbul’a hiç gitti mi (bu yazıyı İstanbul’da yazıyorum madem ‘İstanbul’a geldi mi?’ demeliyim) sormam lazım birilerine. Şu an çok geç bir saat, bunu sormak için.
(8) Köy, Denizli’nin Tavas ilçesine bağlı Çağırgan köyü. Bir dönem beldeydi, yine köy mü oldu emin değilim.
(9) Bu vesileyle babamın ruhuna bir Fatiha okuyup gönderelim.
(10) Aydın’ın “bulvarından başka gezilecek yeri yok” denilen yer; Aydın’da kimi görmek istesen bulvara çıkman yeterli. Cadde boyu yüksek palmiye ağaçlarını gören misafirler genelde çok şaşırır ve beğenir. Oysa palmiyeler bize ilginç gelmez çünkü doğduğumuzdan beri onlar hep vardı.

e-günlük

Bir Kare Fotoğraf İki Satır Yazı!

CNN Türk‘teki Vefa Bozacısı‘yla ilgili çekimleri seyrederken ister istemez Aydın’daki Vardar Pastanesi gözümün önünde canlandı.

Sonra genç hanım bu fotoğrafı çekerken Ara Kafe‘nin duvarlarının Ara Güler‘in fotoğraflarıyla süslü olduğu gerçeğini göz ardı etmedik.

Aslında başka bir şey var; kendisini sevmeseniz de üreten, dünyaya bir değer katan insana saygı duyun; ona sahip çıkın. Benden haz almayanlar var, oysa istemesek de hepimiz aynı evrende yaşamaya devam edebiliyoruz. Senden hoşlanmıyor olabilirim ama gerçekten bir şey üretiyorsan, sana bahşedilen kanı, canı, an’ı insanlara faydalı olacak hayırlı bir iş için kullanıyorsan ulaş bana.

Bir kare fotoğraf, iki satır yazı, bak ne kadar kocaman e-vren dünyası