e-günlük

Sahiden, bunları mı kaldıramayacağım?

Hayatımı, düzenimi, kendimi, değer yargılarımı bolca sorguladığım bir dönemden geçiyorum. Birkaç yıl önce girdiğim fazlalıklardan arınma psikolojim farklı şekillerde devam ederken amansız bir kara sevdanın bendeki tesirinden de yavaş yavaş sıyrılmaya çalışıyorum. Ağır bir aşk acısı çektiğimi itiraf etmeliyim.

Uzun süredir yaşamadığım, hatta uzun süredir âşık olmadığım için de kalbimin katılaşmış olabileceğinden şüphelendiğim bir dönemde adeta ayaklarım yerden kesildi. Beş yıldır yaşadığım İstanbul, benim için bambaşka bir şehre dönüştü. Kokusu, rengi, sesi bile değişti. Sonra her aşk gibi bitti. Bitişi ani olunca, kabullenmem zor oldu. Aynı dönem araya başka sıkıntılar, çeşit çeşit sorunlar da girince kendimi büyük bir buhranın ortasında buldum. İtiraf edeyim, kalsın diye çok yalvardım, beni bırakmasın diye dizlerine kapanıp ağladım. Bunu söylerken utanmıyorum, aksine hâlâ âşık olabildiğimi gördüm, insan tarafımla tekrar yüzleştim ve bu olayda acı da çeksem beni ben yapan duyguların daha da derinleştiğini, olgunlaştığını hissettim.

İlk günkü kadar olmasa da aklım fikrim hâlâ onda. Sanırım asıl mesele o kişiden değil ona duyduğum aşktan, sevgiden, o büyüleyici duygudan vazgeçemiyor olmam. Aşk, çok tatlı. Bitsin istemiyor insan. Bitince de büyük bir yalnızlıkla yüzleşiyor, karşısındaki kişiyi boğarcasına sıkıyor. Oysa gitmek isteyen gitmeli, ilişkilerde özgür olmalı taraflar. Evren yanıp tutuşuyor diye karşısındaki aynı duyguları yaşamak zorunda değil. Ben kendi ateşimde yanıp kavruldum. İyi de oldu.

Şimdi yine 25. kat yalnızlığımla baş başayım. Bu seferki yalnızlık, ilkinden daha derin oluyor tabii. Bu sebeple taşınmaya karar verdim. Cihangir’e veya Balat’a taşınmak istiyorum. Son bir haftadır telaşlı bir şekilde ev bakıyorum, içlerinde beğendiklerim de var ama illa bir kusuru oluyor, kararsız kalıp vazgeçiyorum. Şu an oturduğum ev, İstanbul’da tek başına yaşamaya başladığım ilk ev. 2012 yılının son akşamı taşınmıştım. Sanki tarih tekerrür ediyor. İçimden bir his, aradığım evi bulup oraya taşınmam yine yılbaşı akşamına denk gelecek diyor.

Hem Beylikdüzü semalarında 25. katın beni iyice yalnızlaştıran atmosferinden sıyrılmak hem de günde ortalama dört saatimi harcadığım ev – iş arasındaki yoldan (ve en çok da metrobüs çilesinden) kurtulmak istiyorum. Çalıştığım şirket Cihangir’de olduğu için oranın dingin ortamını çok seviyorum. Ancak Balat’ta da beni çeken garip bir duygu var. Yeni yılda sabahları gözümü Cihangir’in dinginliğinde veya Balat’ın büyülü atmosferinde açabilmeyi diliyorum.

Bütün bu hengamenin arasında bilgisayarımın bozulması da hayatımı biraz yavaşlattı. Apple servisten randevu alabilmek için epey bekledim. Bilgisayar, bir haftadır da serviste. Bahaneyle zihnen biraz daha dinlendiğimi, kendimi öykü okumaya verdiğimi ve vaktimin bereketlendiğini fark ettim.

Bütün bu süreçte, yirmi bir yıl önce yaşadığım büyük travmayla da bir kez daha yüzleştim. Fatma’nın babasının ölümüyle ilgili yazdığı yazı, henüz lise birinci sınıf öğrencisiyken kaybettiğim babamla ilgili üzerini örtmeye çalıştığım bazı duyguları gün yüzüne çıkardı. Öncelikle daha dün gibi gelen babamın vefatının üzerinden yirmi bir yıl geçmiş olduğunu fark edince çok şaşırdım. Ne kadar taze, ne kadar yakın bir acı oysa. Ruhumdaki kabukların tekrar kanaması da babamın onu bizim aramızdan alan kanserle ilk yüzleşmesinin nasıl olduğu ve bununla tek başına mücadele etmek zorunda kaldığı dönemde neler yaşadığı üzerine enine boyuna düşünmemle oldu. Yıllar önce blogda babamla ilgili yazılar yazardım, çok uzun süredir babamdan bilinçli olarak bahsetmedim. Bunun da tek sebebi, babanızı sizden daha iyi tanıdığını sananların çıkıp isimsiz yorumlarla acıya, hüzne, ölüme saygı duymadan “kendilerince iyi bir şey yaptıklarını zannetmeleri”ydi. Fatma’nın yazısını okurken de işte bütün bunları sorguladım. Sahiden, babam kanser olduğu kendisine söylenince o an neler hissetti, bu haberi gelip annemle nasıl paylaştı, biz durumu nasıl öğrendik? Annemle bu konuları hiç konuşmadık, ben de babamın kanser olduğunu ve tedavi görmeye başladığını kimden, ne zaman, nasıl öğrendiğimi hiç hatırlamıyorum. Ancak, babamın ölümüyle birlikte yaşanan bütün süreç ayrıntılarıyla hafızamda. Onun vefatı kadar ardından yaşananlar da çok ağırdı. O kara günlerden bugünlere nasıl çıkabildiğimize hâlâ çok şaşırıyorum. Şüphesiz ki Rabbim yetimlerini korudu ve anneciğimize üstün bir sabır, gayret ve güç verdi.

İşte o yüzden, canım çok acıdığında veya dertlenip kederlendiğimi düşündüğümde (zannettiğimde) kanser gerçeğiyle tek başına yüzleşmek zorunda kalan babamı ve henüz on beş yaşında babamın tabutunu omuzlamak zorunda kaldığımı hatırlatıyorum kendime. On beşinde babanın tabutunu kaldırdın Evren, bunları mı kaldıramayacaksın diyorum; bunları mı kaldıramayacaksın?

En çok buralardayım: Instagram | Facebook | Twitter | YouTube

Bir önceki 3. Blog Yazarları Çalıştayı: Daha yeni başlıyoruz! başlıklı yazımda Blog Yazarları Çalıştayı hakkında bilgiler bulabilirsiniz.

Bu yazılarım da hoşunuza gidebilir

6 Yorumlar

  • Yanıtla Mustafa 16 Aralık 2017 at 21:56

    :(

  • Yanıtla Edebiyatçının Biri 14 Aralık 2017 at 22:52

    Aşk acısı derin bir acıdır ama geçer. Ne zaman? Daha güzel aşklara ulaştığında. Ölüm acısı geçer mi bilmiyorum. Aslında biliyorum, geçmez. Geçmiş gibi yaparsın sadece. Giden sevgilinin yerine bir başkasını koyar insan lakin giden bir babanın, annenin yerine yenisi konur mu? Hele ki kaybedilen evlatsa bu bambaşka bir acıdır. On yaşına yenice girmiş oğlunu kazada kaybetmiş bir babanın hüznü ve acısıyla yazıyorum. Bir imtihandır bu dünya. Rabb’im emanetini aldı, yerine dünya tatlısı iki kız verdi. Sonsuz şükür. Beş yıl geride kaldı, acı hep taze. Acı sizinle birlikte büyüyor. Geçenlerde “Türkçenin Gücü” adlı eserde bir atasözü gözüme çarptı: “Allah acınızı unutturmasın.” Önce anlayamadım ne demek istediğini. Hatta beddua sandım. Sonra anladım ki “yaşanan acıyı unutturacak daha büyük acılar yaşamayın” demek istiyor. Gördüğümüzle kalalım, der eskiler. Demem o ki, Allah acınızı unutturmasın.
    Aşk acısı mı? Unut gitsin. “Onu kaybettim.” deme. “Beni kaybetti.” de.

  • Yanıtla Semi 14 Aralık 2017 at 10:43

    Ben de babamı kanserden kaybettim. Hislerini paylaşmayı çok sevmezdi, o yüzden hiçbir zaman bu konuda açık açık konuşmadık. Yaşım ilerledikçe aslında senin gibi ben de babamın his dünyasını daha çok merak eder hale geldim. Babalarımız nur içinde yatsın…
    Her şey atlatılıyor Evren, içimizdeki güç inanılmaz. Kimi zaman farkında değiliz ama yaşanmışlıklarımıza bakınca anlıyoruz ne kadar güçlü olduğumuzu.

  • Yanıtla Bir Tutam Karınca 12 Aralık 2017 at 11:04

    Her yaşanmışlık insanı biraz daha şekillendiriyor. Benzer bir hikayeye sahibim. Bu ay sonu babamı trafik kazasında kaybedeli 17 olacak. Babamı kaybettiğimde kabullenmesi ve o süreci atlaması hiç kolay olmadı. Şimdilerde ise ruhen beni dibe götüren olaylar karşısında, kendi kendime ” ya sen şu hayattaki en zor şeylerden biriyle başa çıktın. Yapma!” derim .
    Yazını ince bir kalp sızısıyla okudum. Hiçbir acı gibi aşk acısı da hep ilk günkü tazeliğini korumaz. Bu nedenle zaman her şeyin ilacıdır diyorum ben.
    Sevgiler.

  • Yanıtla mavianne 12 Aralık 2017 at 10:42

    Yaradan öyle bir güç veriyor ki, en zor sınavları bile atlatabiliyor insanoğlu,
    O nedenle ben hayata hep senin yukarıda söylediğin gibi bakarım,
    Öyle büyük dertlerle, sıkıntılarla boğuşuyor ki insanlar,
    Bizler kendimizi ufak tefek can sıkıcı dertlerle boğuyoruz bazen,
    Hoşgörülü olup, “bu da geçen Ya HU” demeli yolumuza devam etmeliyiz,
    Kalp kırmak, yalan, iftira, kötü söz bizi sadece kendi cehennemimize yaklaştırır,
    Bu dünyada cennetimizi yaratabiliyorsak ne mutlu bize,
    Babalarımızın ruhu şad olsun, nur içinde yatsınlar,
    Sevgiler

  • Yanıtla zaferb 11 Aralık 2017 at 23:28

    Hayatınla ilgili bu kadar kişisel bilgiye sahip değildim. Öncelikle başın sağ olsun.

    Yaşanacak şeyler vardır bazen hayatta ve yaşarsın. Üstüne bir kelam etmeye bile gücün kalmaz bazen. Hep içine konuşursun. Senin dışına konuşman iyi olmuş aslında. Bu arada, olur da Balat’a gelirsen karşı kıyıdan sana seslenirim.

    Hayatta hep güzel insanlarla karşılaşmanı dilerim.

  • Edebiyatçının Biri için bir cevap yazın Yorumu sil