e-günlük

ATAÇ

Nurullah Ataç’ı okurken aklıma geldi, ilkokul öğrencisiyken “ataçları” çok sevdiğim… Hâlâ seviyorum ataçları; kullanmasam da renk renk plastik, metal ataçlarım var :)

İlkokuldayken defterlerimin yaprakları kocaman kocaman kıvrılırdı. Sahi; o yapraklar o zaman niçin kıvrılırdı da şimdi hiç kıvrılmazlar…

evrengunlugu.net, 5. yılında sosyal sorumluluk gereği Türkiye Omurilik Felçlileri Derneğinin kampanya ve projelerini destekleme kararı almıştır. Ziyaretçilerini de TOFD’a destek olmaya davet etmektedir.TOFD’aulaşın; gönüllü olun; 3430‘a boş bir sms atarak “Akülü Tekerlekli Sandalye Kampanyası”na 5 TL’lik bağışta bulunun.

Bu yazılarım da hoşunuza gidebilir

2 Yorumlar

  • Yanıtla zuhal 23 Ekim 2009 at 13:07

    Nurullah Ataç- Siyah Gözlerine Beni de Götür… Şiddetle Tevsiye :)

  • Yanıtla hülya 22 Ekim 2009 at 19:35

    Fıstık yeşili ve çingene pembesi olan ataçlardan alırdım:))çocukluk işte renk renk olsun isterdim en mutlu günlerimin en masum düşlerimin olduğu yıllar keşke geri gelse:(
    Sahi Evren neden şimdi hiç kıvrılmıyor sayfalar ilkokul yıllarında kıvrık kıvrık olurdu sayfalar bir de renkli kaplar vardı defterler kitaplar kaplanır kokulu silgiler renkli ataçlar alınır tatlı bir heyecan sarardı içimi.Ah çocukluğum en çok özlem duyduğum yıllarım……

  • Bir Cevap Yazın