Pazartesi günü 10A’dan Mehmet Emin bizim evdeydi, elinde bir kutu meyve suyuyla :) Böylece o da Safiye Sultan’la tanışan 11. öğrencim oldu. Öğleden sonra 11A’dan öğrencim Burcu ile buluştuk. Orda oturduk, burda oturduk, şurda oturduk derken ne çok mekan değiştirdik…
Salı günü öğrenci ziyaretlerim ara vermişti ki bugün 11A’dan üç öğrencimin mesajıyla kendimi KPSS kitaplarının arasından sıyırıp onları karşıladım. Halime, Meftune ve Melike ile akşam üzerine kadar vakit geçirdik.
Hepsini çok özlüyorum. Cuma’dan bu yana onlarla Aydın’da görüşüyor olmak benim için ayrı bir nefes oldu. Üç öğrencimi minibüslerine bindirirken, KPSS’den sonra Ankara’ya gidecek olmama hayıflandılar. “Ankara’ya gitmeyin hocam, giderseniz de çok kalmayın, Dalama’ya gelin, festivalde mutlaka Dalama’da olun” deyip durdular… Ailemden sonra 75 zincirle daha bağlandım hayatın her bir noktasına :)
Haziran 23rd, 2009 at 12:45
Değerli Meslektaşım,
Öğrencilerin yüreklerinde ne hoş bir yer edinmişsin:)) KPSS öncesi (hatırlatmak istemezdim…) sana moral vermiştir bu durum. Umarım sınavdaki başarını kat be kat artırır (amin).
Tüm güzellikler seninle olsun…
Haziran 18th, 2009 at 13:02
Sevgili Evren,
Sonuçta sen, emek verdin onlara,hayatı aşıladın,karda-kışta yanlarında oldun,sorunlarına çözüm oldun.Seni çabuk özleyecek olmaları,üzerlerinde iz bırakmış olmandan…
Sınavında şimdiden başarılar diliyorum,
Sevgiler
Haziran 18th, 2009 at 12:34
Ne güzeldir aranan, özlenen, beklenen, sevilen olmak.
Ve ne güzeldir tüm bu güzellikleri karşılayabilecek ve sindirebilecek yüreğe sahip olmak…
Haziran 18th, 2009 at 00:21
Ankara’ya gitmeyin hocam denir mi be şeker çocuklar:)
Haziran 17th, 2009 at 23:45
Okudukça sevindim ,hüzünlendim ,keyiflendim.
Sevindim; öğrencileriniz için sadece ders öğretmeni değilsiniz.Hüzünlendim; öğrencilerinizin sizden ayrılmalarına. Keyiflendim; (kpss nin atamadığı olsanızda!) gelecek nesiller için gerçek öğretmenlerin olduğunu gördüğüm için.
Haziran 17th, 2009 at 20:20
Burdaki zincirlerini unutma ama :( Ankara’ya gelmeni de biz istiyoruz :)
Haziran 17th, 2009 at 20:11
Harikasın meslektaşım, bu yoğun duyguları bu kadar güzel bir dil ve üslup ile anlatman beni çok mutlu ediyor.Yüreğine sağlık