e-günlük

Kirazı Dalından Yemenin Tadı

Öğle yemeğine öğrencim Hülya’nın evine davetliydim. Leziz yemeklerden sonra yetiştirdikleri atlara bakmaya gittik. Öğrencimin babası, büyük bir özenle atlarını her gün kaşağıladığını, özellikle koşucu olanına her gün mutlaka koşu çalışması yaptırdığını söyledi. Evlerindeki defteri görünce çok şaşırmıştım. Atların hepsinin doğum tarihlerini not etmişlerdi. Fotoğraftaki sarı tay 23 Nisan 2009 doğumluydu :) Bir ata en yakın ne zaman yaklaştım hiç hatırlamıyorum. Bugün öğrencimin sayesinde 9 atla beraber epey vakit geçirdim.

Okuldan sonra da Mügenur ve Onur öğrencilerimin Köşk’ün Kızılcaköyü’nde yaşayan anneannesigilin bahçesine gittik. Dalından kiraz topladık, erik yedik, semaverde çay içtik. Bahçelerin arasından dolanan dere boyu yürüyüp fotoğraf çekilirken pantolonumun arası da yırtıldı :) Dağa taşa tırmanmaya benim pantolonun sosyetik dikişleri dayanamadı sanırım :)

Ve yarın karne günü… Öğrencilerimle son günümde kasabanın parkında sabahlayacağız… Yüreğimdeki derin hüznü yüzlerce fotoğraf eşliğinde cumartesi günü e-vren günlüğü’ne not edeceğim. Hayatımın ilk öğrencilerini, her bir e-vren öğrencisinin ismini buraya tek tek işleyeceğim.

Bu yazılarım da hoşunuza gidebilir

1 Yorum

  • Yanıtla büşra 12 Haziran 2009 at 15:41

    Atları görünce at maceralarım geliyor :) Hep şöyle dört nala binmek istemişimdir .) Dalından yenilen meyvenin de tadına doyum olmaz ohh ne ala..
    Ayrılık vaktine gelince..
    Sen anlatıyosun hüznün bana da düşüyor.. içim cız ediyor yahu.. Hayal ediyorum da.. Zor bir ayrılık…
    Bırakmak da bırakılmak da zor..
    ki seni çok seviyorlar sen de onları.. Epeyce bir zorlanıcak yürek bu ayrılıkta…

  • Bir Cevap Yazın