Uzun bir aradan sonra merhaba. Beklenmedik bir gelişmeydi “askerlik” benim için. Apar topar karar verildi ve gidildi. Nefesler tutuldu, sabredildi, edilemeyince öğrenildi. Ve sayılı gün çabuk geçer misali 156 gün kimine göre “ne çabuk” bana göre “sıkıntılı bir şekilde” geçti gitti. “Askere ne zaman giderim, acaba nasıl yaparım” deyip deyip gözümde büyüttüğüm bu vatani görev de anılardaki yerini aldı. Şimdi yeni heyecanlar tatma, yeni hayaller kurma, yeni ADIMLAR atma vakti. e-vren günlüğü’nün yaklaşık 6 aylık suskunluğu da 2 Haziran itibariyle sona ermiş oldu. İlk açılışı sevgili Umar‘ın söyleşisiyle yapmak istedim. Askerlik günlerime çok fazla değinmeyeceğim için Umar’ın “Sil Baştan” başlıklı söyleşisinin o günlere ışık tutmada yeterli olacağını düşünüyorum. Bu sebeple sevgili Umar TÜRKOĞLU‘na zahmetinden ve nezaketinden dolayı çok teşekkür ediyorum. Artık geçmişi anlatmakla, yazmakla vakit kaybetmeye gerek yok. Şimdi e-vren günlüğü’nü kaldığı yerden tutma zamanı! İyi okumalar…

{Aşağıda okuyacağınız söyleşi 31.05.2008 tarihinde Umar TÜRKOĞLU tarafından yapılmış ve 01.06.2008 tarihinde www.umarturkoglu.com adresinde yayınlanmıştır. Söyleşinin orijinaline {buradan} ulaşabilirsiniz}

Her Türk evladının askere uğurlanırken arkasından söylenen manifestolaşmış söylemleri vardır. Bu yüzden bayraklar dalgalandırılır, sevgiliye “döneceğim bekle” diye sözler verdirilir, göğüsler hüzünle, ayrılık acısıyla kabartılır, kurşunlar bu yüzden semalarda sektirilir. Su gibi aziz olması ve tez dönmesi için kovalarca su dökülür.

Mertlik, yiğitlik daha nizamiye kapısından girmeden yolda kuşatılır asker olana. Çünkü hainin pususunun nereden geleceği bilinmediği için her Türk, asker doğmuştur… Her şey bu yüzden vatan içindir… Vatan borcu, namus borcu olduğundan ağır gelse de çekilir. “Beklenen günler gelecekse çekilen hasretler kutsaldır” diyerek avunulur. Sevgiliye yazılan mektuplar da hep hasret kokar, özlem kokar, aşk kokar.

“Dünyanın hiç bir ordusunda yüreği senin ki kadar saf ve temiz bir askere rastlanmamıştır. ” der, Mustafa Kemal ordularına hitap ederken.

Askerlik? Askerliktir… Herkes ne derse desin!

Bugün bu duygularla yolcu ediyoruz askerlerimizi vatan borcunu yapmaları için birliklerine. Ama bu duygularla devam etmediği kesin. Kimse yaşayamadan bilemez. Biraz abartılı bulsam da asker uğurlayışlarını, her 3 aylık dönemde hissedilir derecede gürültüsü vurur pencereme. Oysa ne umutlar beslenmiş, ne coşkular kuşanılmıştır. İnsan hep böyle devam edeceği hayaline kapılır teslim olacağı ana kadar. Oysa gerçek soğuk ve çıplak bırakır daha ilk günden…Askeri…

Evren de askerlik yapan bloggerlardandı, terhis oldu. Kırmadı geldi. Uzun uzun konuştuk, dertleştik… Ve yeniden

SİL BAŞTAN yaptık…

Aşağıda bu konuşmalarımızın röpörtajını ve Evren’in hiçbir yerde bir daha duyamayacağınız askerlikle ilgili görüşlerine yer verdim. Buyrun okuyun:

Oynadım ve Bitirdim!

Nasıldı İlk Gün?

Askere giderken merak ettiğim iki şey vardı: Arkadaşlar ve gurbetteki o ilk gece. Beni ikinci koğuşa almışlardı. Üst ranzanın birine oturdum, karşımda Harput. “Allahım” dedim, “Bu manzarayı 156 defa seyredeceğim!”. Daha nizamiye kapısından girer girmez atmaya başladığımız imzalarla geçmişti ilk günüm ve öyle yorulmuşum ki uyuyup kaldım yatağıma uzandığımda. Oysa ben ilk gece üzüntüden uyuyamam sanıyordum.

Nasıl bir insana dönüştün askerken?

İlk başta bir savunma mekanizması geliştiriyorsun. Çünkü yaşayageldiğin sosyal çevreden, hele ki üniversite ortamından bambaşka bir yer orası. Her çeşit insan var ama kurallar belli ve kesin. Ben, çok susan, çok gözlem yapan biri oldum ilk zamanlar. Sürekli diken üzerinde hissettim kendimi. Çoğu arkadaşım sanki askerliğin keyfini çıkarıyordu, gülüp espriler yapıyordu. “Acaba burayı fazla mı ciddiye alıyorum?” diye çok sordum kendime. İnsan orada bir şeye dönüşmüyor, bir süreliğine rol yapıyor. Sonra da askerlik bitiyor zaten.

Neyin Rolü Bu?

Hiç alışık olmadığın çok düzenli, çok sistematik bir sistemin içinde olunca ister istemez afallıyorsun. Çünkü doğal yaşam ortamın değil orası. Ben kendimi çok germiştim. Her şeye muhalif olan, en küçük bir şeye sinirlenen ben, belki de 25 tane kısa dönem askerin içinde en az tepki veren biri olmuştum. Bu, sadece orası için takındığım bir roldü benim için. Sabrettim, oynadım ve bitirdim.

Onlarla 24 saatini paylaştın. Daha da önemlisi onlar sanal dünyanın merak edilen insanının 24 saatine tanıklık ettiler. Sence onların gözünde Evren nasıl biriydi?

Bu sorunun cevabını elbette ben veremem. Ama elimden geldiğince “doğru düzgün biri” olmaya çalıştım. “Sessiz sakin” olduğumu söyleyenler oluyordu. Bazen benim de tepemin attığı anlar olmadı değil ama kimseyi bile bile üzdüğümü zannetmiyorum. Benim orada bir misyonum vardı. Hatta hala daha küfür etmeyişimin sebebini soran arkadaşa da buna benzer bir cevap vermiştim. Bir kere dahi ağzımdan küfür çıkmadı, çıkmaz da. Ağzından küfür eksik olmayan, bel altı muhabbet eden bir Evren’le önce Ben sonra da e-vren günlüğü’ndeki Evren asla uyuşmazdı. Bu iki yüzlülük olurdu ki, bugün blogumu ziyaret eden asker arkadaşlarımın şaşkınlığa uğramaması benim için çok önemli.

Sen kendini olağanüstü ifade edebilen, esprili, zeki ve derin duygulu bir adamsın. Bunlar askerde sana avantaj sağladı mı?

Öncelikle bu iltifatların için kocaman bir “Estağfurullah” diyorum. Bölük komutanı biz kısa dönemleri tek tek odasına çağırıyordu. Sıra bana geldi, girdim. Komutan sorularını sordu, cevaplarımı verdim ve çıktım. Sonra “Off ne kadar da işe yaramaz bir Evren profili çizdim” dedim. İşe yarayan çok yönüm olabilir, bütün arkadaşlarım da son derece nitelikli insanlardı özel yaşamlarında ama biz orada “Askerdik” işte.

Hüngür hüngür ağladım!

En çok neyi özledin? Kimi?

En çok Annemi ve Hüss’ü özledim. Ama insan daha başka o kadar çok şeyi özlüyor ki orada.

Dışarı ilk izinli çıkışında neler hissettin?

Abim ve kardeşim gelmişti yemin törenime. 4 hafta sonra ilk kez onlarla adım attım sivil hayata. “İnsanlar ne kadar da mutlu” dedim. Ve aileme kavuşmanın büyük sevinciyle, onların 2 gün sonra gidecek olmalarının verdiği dev gibi bir hüzün vardı içimde.

Ağlamak geldi mi içinden ayrılırken?

Ben ilk günden beri ağlıyordum zaten. Yemin töreni esnasında da abimleri seyirciler arasında göremeyince ağlamaya başlamıştım :) Ve onların gideceği günün sabahı… Hüngür hüngür çok ağladım. İyi ki de ağladım, yoksa daha zor gelecekti katlanmak bana.

Dostlukların kolay kurulamadığı günümüzde Askerlik ortamında edinilen arkadaşlıkların dostluğa dönüşüp dönüşmeyeceği tartışılıp duruluyor.Askerde kurduğun arkadaşlıkların dostluğa dönüşebileceğine inanıyor musun?

Dostluklar orada kuruldu bile benim için. Dostluğa dönüşmeyen arkadaşlıklarım askerlik sonrasında daha da yoğunlaşır mı bilemem.Ama orada hiç tahmin etmediğim harika bir arkadaş grubuyla karşılaştım. 25 Kısa dönemdik ve ben hepsini çok seviyordum. Bu yüzden kendimi çok şanşlı hissediyorum.

Dışarıdakilerden farkı neydi oradakilerin?

Aylarca 24 saatinin tamamını paylaşıyorsun. Her haline, her doğallığına, neşene, hüznüne, zayıflıklarına, güçlü hallerine tanıklık ediyorsun. Bunu normal şartlarda dış dünyada yaşamak biraz zor. Asker arkadaşını özel kılan da bu olsa gerek. Bence üniversitedeki sınıf arkadaşlarından ya da ev arkadaşlarından daha özel bir yere sahip asker arkadaşı.

O günleri unutmak istiyorum!

Erkek olunca askerlikle ilgili bir çok malzeme çıkıyor insana. Senin malzeme diye adlandırdıklarından en çok neyi anlatabilirsin bize?

Bu soruna detaylı bir cevap verebilmeyi çok isterdim ama sen de biliyorsun ki askerlik anılarımı anlatmayacağım ve o günlerle ilgili tek bir yazı dahi yazmayacağıma dair kendime sözüm var. Bu söyleşi ve hemen ardından kaleme alacağım kısa bir yazı dışında askerlik anısı namına ağzımdan herhangi bir şey çıkmayacak.

Böyle bir savunma geliştirmenin kötü bir yaşanmışlığı mı var?

Çok kötü anılarım yok orayla ilgili ama çok eğlenceli hatıralarla da dönmedim açıkçası. Bu tamamen benim olaylara bakış açımla alakalı elbette. İçimizde çok eğlenenler hatta bir ömür yaşanmışlıkları anlata anlata bitiremeyecek arkadaşlarım da vardı. Ben askerliği, orada çektirdiğim bir iki fotoğrafla hatırlamak, o günlerin detaylarını unutmak istiyorum.

Kötü bir haber kötü bir olay yaşadın mı?

Askere gelirken bizimkilere şöyle demiştim: Sizden biri dışında kime ne olursa olsun sakın bana haber vermeyin”. Gurbette kaldıramazdım kötü bir haberi. Ama birgün öyle bir haber aldım ki askerlik bana zehir olmuştu. Haftalarca uğraştım durdum bu sorunla ilgili ama elimden birşey gelmedi. Nedir diye soracak olursan bu vakitten sonra kimsenin başını ağrıtmamak, kendi keyfimi de bozmamak adına detay vermeyeceğim. Ama orada bana kötü günler yaşatan ağır bir haber almıştım.

Askerliğini yapmamış adama kız vermiyorlar bizim orada. Askerliğini yapmış bir bekar olarak kendi şansını nasıl değerlendireceksin?

Bir edebiyatçı olarak iyi. Bir blogger olarak zayıf. Normal bir türk erkeği olarak can sıkıcı :)

Askerde sevdiklerin seni önemsediler mi?

Ailem,büyük bir sevgiye boğdu beni. Her zamankinden çok önemsediler. Annem her telefonda “Asker anası oldum ve bu gururu bana yaşattın” derdi. Kimseye telefon numarası vermemiştim. O yüzden ailem ve benim aradığım birkaç kişi dışında kimse bana ulaşamadı. Ama kardeşim Ziya’nın iki defa gerçekleştirdiği mektup projesi vardı ki hayatımda yaşadığım en büyük sürprizdi. Bu sayede arkamda beni seven ne çok insan bıraktığımı ve aslında ne kadar sevildiğimi anladım. Bloga bırakılan yorum ve özelden atılan mesajlar da buna dahil. Beni ayakta tutan da bunlar oldu. Buradan herkese, mektup sahiplerinden biri olarak sana da bir kere daha teşekkür etmek istiyorum.