e-vreniyyat

ANLADIM

Esmer rüzgarlar eser batıdan güneye. Güneyde ses soluk kesilir. Bir zamanların tanıdık kokusu egenin bağrında, bir an yaban bir tada dönüşür. Sevda siyah yazılara dökülür, mekanik tellerde. Cesaret ister esmer rüzgarlar, güneyin buz kesmiş duvarlarından. Yürekteki aşk, hayallerin, hedeflerin karşısında keser sesini soluğunu. Esmer rüzgarlar da katılır, güneyin sırrına. Susar, gömülür sessizliğe. Ve Amerika’yı yeniden keşfetmeyi göze alır, esmer rüzgarlar. Alışırlar yol gözlemeye… Ve Can Yücel’le seslenir Esmer rüzgarlar son kez Güney’e:

ANLADIM

Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını,
kendimi bulduğumda anladım.
Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış,
Kendi yolumu çizdiğimde anladım..
Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak, dinleyerek değil..
Bildiklerini bana neden anlatmadığını, anladım..
Yüreğinde aşk olmadan geçen her gün kayıpmış,
Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım..
Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden,
Neden hiç ağlamadığını anladım..
Ağlayanı güldürebilmek, ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş,
Gözyaşımı kahkahaya çevirdiğinde anladım..
Bir insanı herhangi biri kırabilir,
ama bir tek en çok sevdiği, acıtabilirmiş,
Çok acıttığında anladım..
Fakat, hak edermiş sevilen onun için dökülen her damla gözyaşını,
Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terk ettiğinde anladım..
Yalan söylememek değil, gerçeği gizlememekmiş marifet,
Yüreğini elime koyduğunda anladım..
”Sana ihtiyacım var, gel! ” diyebilmekmiş güçlü olmak,
Sana ”git” dediğimde anladım..
Biri sana ”git” dediğinde, ”kalmak istiyorum” diyebilmekmiş sevmek,
Git dediklerinde gittiğimde anladım..
Sana sevgim şımarık bir çocukmuş, her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan,
Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım..
Özür dilemek değil,
”affet beni” diye haykırmak istemekmiş pişman olmak,
Gerçekten pişman olduğumda anladım..
Ve gurur, kaybedenlerin,acizlerin maskesiymiş,
Sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış,
Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım..
Ölürcesine isteyen, beklemez,
sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi,
Beni af etmeni ölürcesine istediğimde anladım..
Sevgi emekmiş,
Emek ise vazgeçmeyecek kadar,
ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş…

Can Yücel

facebook’evreni facebook sayfası ] twitter’evreni RSS abonelik 

Bu yazılarım da hoşunuza gidebilir

1 Yorum

  • Yanıtla Nun 12 Mart 2011 at 16:53

    Ne çok severim bu şiiri.. Nasıl bir kabulleniş, teslimiyet vardır bu şiirin dokusunda. Hele de en sevdiğinizin sesinden, o en inandırıcı tonla okundu mu, değmeyin keyfinize..
    Ben hiç özgür bırakacak kadar sevemedim , kal diyecek kadar da güçlü olamadım. Benim sevgim şımarık bir çocuktu hep, her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan..
    Ama bak; ”Biri sana ”git” dediğinde, ”kalmak istiyorum” diyebilmekmiş sevmek!”
    o zaman akside SEVMEMEKTİ..

  • Bir Cevap Yazın