e-vreniyyat

ÇIKMAZ SOKAK

Sen dönüp gidince, ardında mı kalıyorum sanıyorsun. Bakıyorsun ama görmüyorsun. Sen görmesen de beni, ben görünüyorum hala. Sen yok saysan da beni, birileri için yaşıyorum. Senin için artık ölmüş olsam da, ben nefes almaya devam ediyorum.

Bilmiyorsun: Seni ilk defa böylesine unutuyorum!

“Evren…” dedi. “Söyle ne yapabiliriz?” Yazıp çizmemi istedi benden. “Ben eridim bittim onunla, neyi var neyi yoksa söküp aldılar ondan.” dedi. “Yaz ne olur, yaz ki başkaları yazılmasın!”

Ben yazmadan yazıldı kaderi. Önce duydum haberi, sonra gördüm seni. Beyaz önlüklü kara adamlar, çekip almışlar onu senden. “Ben bu filmi önceden görmüştüm.” dedim, sonunu da tahmin etmiştim. Herkes gibi, hiçbirimizcesine sadece ağlamak, avunmak tek çare. Öğrenilmiş çaresizliğin çıkmaz sokaklarında…

facebook’evreni ] facebook sayfası ] twitter’evreni ] RSS abonelik

Bu yazılarım da hoşunuza gidebilir

Yorum yapılmamış

Bir Cevap Yazın